ਨਿੱਕੀਆਂ ਪੈੜਾਂ -ਸੁਖਦੀਪ ਕੌਰ ਥਿੰਦ
ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਪੈੜਾਂ ਮਾਏ,
ਵਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਕਰੀਆਂ।
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦ ਰੁੜ੍ਹ ਫਿਸਲਕੇ,
ਲੰਮੀਆਂ ਲਾਂਘਾਂ ਭਰੀਆਂ।
ਫੜ ਕੇ ਕੋਲ਼ ਬਿਠਾਵੇਂ ਮਾਏ,
ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਵੀ ਕਰੀਆਂ ਅੜੀਆਂ।
ਬਾਪ ਦੇ ਮੋਢੇ ਮਾਰ ਛੜੱਪਾ,
ਗਲ਼ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਚੜ੍ਹੀਆਂ।
ਵੀਰ ਮੇਰੇ ਦਾ ਬਸਤਾ ਮਾਏ,
ਮੂਹਰੇ ਹੋ ਕੇ ਫੜਿਆਂ।
ਮੈਂ ਡੁੱਬ ਜਾਣੀ ਹਉਕਾ ਲੈ ਕੇ,
ਆਪੇ ਆ ਕੇ ਧਰਿਆ।
ਵੀਰ ਭੈਣ ਵਿੱਚ ਕਰੇਂ ਵਿਤਕਰਾ,
ਮਾੜਾ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰਿਆ।
ਵੀਰ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਬੁੱਕਲ਼ ਬਿਠਾਵੇਂ,
ਸਾਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਿਆ।
ਭਾਲ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਤੂੰ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ,
ਵਿਆਹ ਮੇਰਾ ਸੀ ਧਰਿਆ।
ਫੇਰ ਵੀ ਅੰਮੀਏ ਸਬਰ ਕਰ ਲਿਆ,
ਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ ਮੂਹਰੇ ਭਰਿਆ।
ਪੇਕੇ ਘਰ 'ਤੇ ਮਾਣ ਬੜਾ ਸੀ,
ਫੇਰ ਵੀ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ।
ਵੀਰ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਆਇਆ ਮਾਏ,
ਵਿਹੜਾ ਲੱਗਦਾ ਭਰਿਆ।
ਵਸਣ ਬਾਪ ਦੇ ਮਹਿਲ-ਮੁਨਾਰੇ,
ਅਸੀਂ ਸਜਦਾ ਹਰ ਦਮ ਕਰਿਆ।
…………..
very nice....
ReplyDeleteawwe , very sweet and this peice touched my heart .. keep it up !! love sonia
ReplyDelete